maandag 20 maart 2017

Lesjes voor lieverds... en voor mijzelf.

Les geven.... ik word het regelmatig gevraagd, maar ik ben er niet zo van,
om heel veel verschillende redenen.
Maar... als een hele lieve schat, waarvan je nooit had verwacht, dat zij ooit
zou gaan quilten, je plotseling de vraag stelt: "Mam, waar zou ik het beste
op quiltles kunnen gaan? Niet te ver weg? Het lijkt me zo leuk...",
dan val je eerst van je stoel van verbazing, vervolgens word je er best wel
blij van (en ga je al denken aan gezamenlijke quilt-uitstapjes en gedeelde
projecten), en dan geef je natuurlijk een heel spontaan antwoord: "Bij mij,
als je dat wilt!".

Dus voor mijn jongste kind heb ik me weer eens verdiept in de beginselen
van het quilten, alhoewel... het begint met patchwork, voordat er kan
worden gequilt! Dus zitten we rond de tafel in de huiskamer, die nu even
"lesruimte" heet, en leg ik haar van alles uit over de stofjes (die Detex-
opleiding van vroeger komt ook nog van pas...), de "weving", "rek",
schering-en-inslag, en de gereedschapjes, die je nodig hebt (heel weinig!).
Daarna gaat het mes in de stof (als moeder ben je gruwelijk bang voor
die vingers, dus de rolmes-techniek was van groot belang). En dan zie
je het gebeuren! Van ingespannen snijden:
Tot heel geconcentreerd werken:
En er uiteindelijk heel vrolijk van worden:
Inmiddels zijn er al een paar lesjes gevolgd, en ik kan met blijdschap
de "geboorte" van een nieuwe, jonge quiltster melden. Ze vindt het
superleuk, en ik zelf heb er heel veel voldoening van en plezier in om het door
te geven.

Zelfs de generatie hieronder heeft inmiddels de eerste (rijg)steekjes gezet,
want toen Floortje van 5 hier een paar weekjes geleden logeerde, wilde
zij ook leren naaien. Met een echte, scherpe naald (en een vrij lange draad):

Supertrots was ze op haar zelfgemaakte, vilten tasje (en oma ook)!



Zelf ben ik ook nog niet uitgeleerd, en ik denk, dat je dat in deze uitdagende
hobby eigenlijk nooit bent. En mijn leerproces heeft vooral te maken met
het handquilten. Ik vind het nog steeds het allermoeilijkste onderdeel van
het hele gebeuren...
Geworsteld heb ik met mijn quiltsteekjes! Door mijn vaste frame wilde
ik direct in alle richtingen kunnen quilten, en dat was lastig in het begin.
Ik nam me voor om elke dag een poosje te handquilten, maar vaak kwam
het er niet van (een verbouwing, kinderopvang, puppy-opvoeding, noem
maar op, enne.... elk excuus was welkom om het eens een dagje over te
slaan, want ik vond het ook niet zo heel erg leuk). Maar sinds begin van
dit jaar is de zelfdiscipline weer helemaal terug!
De quilt, die inmiddels al een paar jaar op het frame zit, is de tweede quilt,
die ik ooit maakte, en die nu de naam "oefenquilt" heeft gekregen.
Ik leer er enorm veel van! Met een contrasterende kleur garen (dan zie je
elk fout steekje!), langs applicaties, in-the-ditch, door naden met die
superlastige stabstitches, een grid, langs opgevulde rondjes... alles komt
aan bod. En langzaam maar heel zeker, ga ik het zo leuk vinden, dat
lastige handquilten! Dat ik mijn eerste quilts ooit zonder enige moeite
gewoon met de machine quiltte, is iets, waar ik me nu niets meer bij kan
voorstellen.
Dus voor iedereen, die het handquilten ook zo super-moeilijk vind: niet
opgeven, want uiteindelijk lukt het je, en geeft het zoveel voldoening!
Mijn oefenquilt wordt zeker niet de meest mooi gequilte quilt, die er is,
maar wel een heel dierbare, dat weet ik zeker!

Een tijdje terug las ik iets over steekjes-per-inch. Ik had daar nooit zo op gelet
en was al lang blij, als mijn steekjes enigszins dezelfde lengte hadden. Maar
ik heb het voor de grap eens gemeten (het gaat dus om zichtbare steekjes per
inch) en ik zit nu dus op ergens tussen de 10 en 11 zichtbare steekjes per inch,
en het schijnt, dat ik me daar helemaal niet voor hoef te schamen.
Het ging niet vanzelf, maar ik ben er zo trots op. Dus hou vol, iedereen, die
mijn blog leest, en die het ook zo moeilijk vindt: eens komt het goed!

vrijdag 3 februari 2017

De metamorfose van een vogel.... en Bloggersbee

De laatste weken ben ik met een vreselijk leuk, spannend werkje
bezig geweest, wat wel een beetje weg had van een soort van
evolutietheorie-in-stof.
Het uitgangspunt was deze, een beetje agressief aandoende, grote
vogel uit het Palampore-panel van Windham:
Veel te groot voor in een blok van de quilt!
Dus werd de vogel ontleed in hele kleine stukjes:

 Het vogeltje van Megan Carroll, de ontwerpster van deze quilt, ziet
er lief en schattig uit:

Maar mijn eigen vogel mag iets meer "attitude" en flair krijgen.
Na enig denk-, knip-, schuif- en priegelwerk ontstaat dan zowaar
een heel nieuw soort vogeltje. Mijn hoogst-persoonlijke Palampore-
Paradijsvogel met een zwierige kuif:

 Hij voelt zich inmiddels prima thuis in zijn natuurlijke leefomgeving
op mijn blok:

Ik vind het geweldig leuk, wat je al niet kunt doen met de broderie perse-
techniek (al is dit dan alleen mogelijk, als je de applicatie-vorm ervan
toepast, anders zou hij wel wat rare "feston-randjes" krijgen).
De kuif van het vogeltje zat eerst onderaan de staartveren:

En de pootjes zijn een heel dunne versie van de poten van de vogel
op de allereerste foto in dit blogje, met voor de voetjes "zaaddoosjes"
uit een lapje stof met alleen maar bloemetjes.

Broderie perse laat je echt spelen met afbeeldingen en zorgt ervoor,
dat je overal mogelijkheden en toepassingen ziet in de motieven op
lapjes.
Afgelopen weekend werd mij gevraagd, wat ik lastiger vond, appliceren
of broderie perse? Daar kan ik een duidelijk antwoord op geven, want
dat is ontegenzeggelijk het broderie perse, op de applicatie-wijze.
Bij appliceren gaat het om duidelijke lijnen, ook al zijn het de kleinste
deeltjes. Maar bij broderie perse op deze manier, probeer ik zo min
mogelijk van de achtergrondstof te laten zitten, en dat betekent vaak
heel lastig appliceren, met veel hoekjes en bochtjes. Maar ik hou
wel van een uitdaging en inmiddels ben ik fan van deze techniek.

En waar werd mij die vraag dan gesteld afgelopen weekend?
Ik ga vrijwel nooit naar een Bee, maar de jaarlijkse Bloggers-Bee,
georganiseerd door Yvonne, wil ik zeker niet missen! Ik was al weer
voor de 4e keer aanwezig, en het voelt steeds meer, alsof je goede
vriendinnen na lange tijd weer ontmoet, en we delen inmiddels
heel veel, en dat past natuurlijk bij de "quilting-is-sharing" filosofie.
Hier deel ik zelf een simpele, maar nuttige tip (foto van Patricia):
De inspiratie kwam wel het meest van de prachtige quilts, die er
te bewonderen waren, waarbij ik de hele dag telkens weer even
ging kijken naar de prachtig quiltsteekjes in de Dear Jane van Yvonne zelf:
Deze quilt van Caroline geeft heel origineel het levens-verhaal van
Jane Stickle (van de Dear Jane dus) weer:
(even aanklikken en je ziet een ludiek "grapje" bij het jaartal 1886).
Verder waren er nog de "Antieke" van Tjitske, waar zij terecht heel trots op is:
Marja had meerdere quilts bij zich, waarvan de "Letters from Belton Grange"
al helemaal klaar is:
En de Polak Sterren al flink vorderen. Heel erg mooi en sprekend, in de
rode achtergrondstof, met veel overhemdenlapjes erin verwerkt:
Een hele mooie quilt van Nelleke, die aan het quiltwerk begonnen is
(deze kleuren vind ik ook zo mooi...):
Een geliefde quilt, al veelvuldig gewassen, wat een teken is van intensief
gebruik, van Bernadette:
En als laatste een quilt in heldere frisse kleuren van Yvonne v.D., door
omstandigheden met de machine gemaakt, maar wat een prachtig,
kunstig machinaal werk! En heel wat borduursteekjes...

Jullie begrijpen vast wel, waarom ik hoop, dat ik volgend jaar weer
uitgenodigd word, met zoveel inspirerends op 1 dag!
Bedankt, Yvonne, voor deze fijne dag, het lekkers bij de koffie, thee
en de lunch, en het allerliefste cadeautje, dat al in gebruik is genomen
(ben er even vergeten een foto van te maken, maar dat komt nog wel
een volgend keertje, want het is weer een lange blogpost geworden).
Fijn weekend iedereen, met hopelijk hier en daar wat steekjes, al dan
niet in goed gezelschap!

vrijdag 20 januari 2017

Rustig en stil....

De maand januari is tot nu toe rustig en stil, en dat is helemaal niet
verkeerd, na de drukke, overvolle decembermaand. Heel gezellig,
dat wel, maar ik kan nu echt genieten van de kalmte van januari.

De eerste weken van januari ben ik hoofdzakelijk bezig geweest met
het "bij-borduren" aan de lap van "Randje per Week 2016", waaraan
ik de nodige achterstand had na december.
Nu is hij helemaal klaar! Ik vind hem echt erg mooi geworden, en
ben helemaal in mijn nopjes met de gekozen kleuren: het enigszins
vlekkerige beige linnen en het zwart/bruine verloopgaren. Nog
een lijst erom en dan gaat hij een mooi plekje krijgen in het halletje
naar mijn werkkamertje.
Zo grappig, toepasselijk en lief, de kleine hondjes, die erin zitten:

Hoe leuk ik het ook vond, om aan dit project mee te borduren, in 2017 ga
ik me hoofdzakelijk bezig houden met het quilten, want zoals het ernaar
uitziet op dit moment (al weet je dat natuurlijk nooit helemaal zeker, want
niets in het leven is zeker) krijg ik dit jaar veel meer tijd voor deze hobby.
En daar kijk ik naar uit!
Een lijstje heb ik niet gemaakt van alles, dat ik nog wil, of alles, dat nog
in de kast ligt (in diverse stadia van bijna-af tot net-aan-begonnen), maar
ik ga gewoon doen, waar ik op het moment zin in heb. Klinkt als een
prima voornemen, toch?

Maar een project, dat ik zeker niet ga verwaarlozen, en waarvan ik hoop
de top in het komende jaar klaar te krijgen, is de Palampore (jullie zullen
hem wel zat zijn, maar ik niet  ;)). Daarvan heb ik zelfs al weer een mooi
nieuw broderie perse-blok af (waarover ik heel binnenkort een apart blogje
zal maken), en is het volgende blok halverwege.
 Een variatie op een dresden plate, met een cirkel met broderie perse-
bloemetje in het midden en eromheen komen nog fijne b.p.-takjes. Een
leukerd om te maken!

Tussen Kerst en Oud&Nieuw heb ik ook nog mijn verjaardag mogen
vieren en ik ben ontzettend verwend met een tas, die al heel lang
op mijn verlanglijstje stond, in mijn favoriete kleur mosgroen. Heel
erg blij mee!
Deze tas gaat over een week of 9 goed van pas komen, want dan
ga ik op reis. En niet zomaar een reis... ik ga met een groepje lieve
quiltsters, onder ervaren leiding van Yvonne van Rijn (van het blog
"Stitch & Travel") naar Amerika! We gaan naar Washington, Lancaster
(en doen daar de Lancaster quilthow aan natuurlijk) en het Amish
gebied in Pennsylvania. Het wordt mijn allereerste keer naar Amerika
en het voelt, alsof ik op wereldreis ga.

Iets kleiners, waar ik naar uitgekeken had, is de komst van het nieuwe
Aurifil-80 garen, speciaal ontwikkeld voor appliceren, en nog veel
dunner dan mijn geliefde Aurifil-50 garen, dat ik altijd gebruik.
Natuurlijk kon ik niet wachten op het moment, dat het op de Nederlandse
markt kwam, en bestelde ik een pakketje mooie kleurtjes in Amerika,
om het uit te proberen (noem een gadget of een garen, meestal heb ik
het uitgebreid getest...), en ik ben er heel blij mee! Dunner-dan-dun,
met alle kwaliteiten van 100% katoen! Dus ook van dit garen ga
ik eens een mooie verzameling aanleggen.
Inmiddels zijn deze klosjes ook in Nederland verkrijgbaar, o.a.
bij Het Quilterspalet en bij De Quiltster.

Ik zie, dat het inmiddels best een lang blogje is geworden, dus voor nu
laat ik het er bij, maar heel binnenkort nog een paar blogjes, want er is
een hoop te vertellen en te laten zien op quiltgebied, nu ik er veel meer
tijd voor heb...

Iedereen een heel fijn, rustig of desgewenst "vol-maar-leuk" weekend
gewenst!
Hier wordt het een weekend zonder afspraken, met veel geniet-momenten,
dat weet ik wel zeker, al was het alleen al van mijn tafeltje, waar de
Kerstboom weer heeft plaats gemaakt voor andere decoraties (ik ben
verliefd op de bronzen ramskop, die mijn jongste voor mij vond op
marktplaats!) en van de hyacintjes, die het voorjaar betekenen, en die hun best
doen om de amaryllis, die voor mij hoort bij de winter, voorbij te
groeien. 


donderdag 22 december 2016

De laatste....

De laatste weken van dit jaar betekenen nog niet de laatste blokken
voor de Palampore-quilt! Er zijn nog 8 blokken te gaan in 2017, en
een flink aantal broderie perse-driehoeken, maar daar denk ik nog
maar even niet over na....


Het lijkt bijna een project-zonder-eind, maar blijft geweldig leuk om te
doen en heeft ervoor gezorgd, dat ik ook mijn scepsis over de techniek
broderie perse heb laten varen. Het is gewoon een superleuke techniek
om extra elementen toe te voegen aan een quilt, al zal het mijn liefde
voor het "echte" appliceren nooit evenaren. Dat blijft gewoon mijn grote
passie! En dan met name, omdat je hierin altijd jezelf kunt blijven ver-
beteren: nog kleiner, nog mooier, nog uitdagender! Dat past gewoon bij
mij, want anders zou ik mij erg gaan vervelen.


Doet me denken aan de allereerste keer, dat ik in een quiltwinkel kwam en
informeerde naar de lessen, als absolute beginner. Ja, er werd een beginners-
cursus gegeven. Maar toen ik vroeg, wat dat nu precies inhield, kreeg ik te
horen, dat het was om te leren snijden, naaien, blokken maken, enz. Dat
was een teleurstelling, want ik wilde eigenlijk van die motiefjes opnaaien,
dus appliceren, en die basis maar gewoon laten, voor wat hij was.
Ze moesten er wel even om lachen, en ik heb de basiscursus dan ook gedaan,
al was dat inderdaad.... geen uitdaging. Direct daarna ben ik gaan appliceren,
en er nooit meer mee gestopt! Ik vraag me af of meer quiltsters dat nu hebben:
al vanaf het prille begin een voorliefde voor een bepaalde techniek? Of ver-
andert jullie voorkeur in de loop der tijd?


Nu is er dus naast het appliceren het broderie perse bijgekomen, en ook
dat vind ik het mooist, als het zo zuiver mogelijk gebeurt, dus zonder al
te veel zichtbare achtergrondstof rondom de motiefjes, dus zo veel mogelijk
als echt applicatiewerk, en ook met applicatiesteekjes. Dit is natuurlijk echt
persoonlijke voorkeur, want het gebeurt vaak genoeg en met mooi resultaat
met zichtbare (feston)steekjes en al dan geen plakvlies. Maar dat past dus
niet bij mij, omdat dat geen uitdaging geeft (geldt ook voor het gebruik van
lijm en vlies: niks voor mij, maar dat is inmiddels bekend en een ieder zal
er wel eens over glimlachen ;)).
Zo vind ik de kleine bloemetjes in bovenstaand blok beter geslaagd dan
de boeketjes op de hoekpunten in het blok hieronder, omdat er noodgedwongen
bij dit motiefje best veel achtergrondstof zichtbaar blijft. In een eigen ontwerp
zou ik hier niet voor kiezen (en ook niet voor die 16 puntjes, die bij elkaar
moeten komen, maar dat is een ander verhaal...):


Doe mij dan toch maar een gewoon applicatieblok tussendoor!


Na het laatste blok had ik wel even, voor het eerst in mijn "quiltende leven"
last van een quilt-dipje, omdat ik zag, dat er nog een flink aantal best wel
bewerkelijke blokken gemaakt moeten worden, en ik ook bedacht, dat er
in de decembermaand niet zo veel van  handwerken zou komen.
Toen heb ik een andere liefde weer eens opgepakt, en heb ik een nieuw paar
warme sokken gebreid, een ander paar op de pennetjes gezet en ben ik weer
eens verder gegaan met de rammetjes-shawl, waar ik met onregelmatige
tussenpozen aan brei.

Ik ben zelfs helemaal bij met het Randje-per-Week-project!



Zo is het dus al weer eind december geworden, staat de (dit jaar heel
bescheiden) Kerstboom er weer en lijkt het, alsof er deze maand echt
van alles tegelijk gebeurt.


De Sint kwam langs, mijn oudste was de dag erna jarig en daarna ging
ik een aantal dagen met mijn oudste dochter en mijn moeder van bijna 82
(die nog nooit in een vliegtuig had gezeten en dat zo graag een keertje wilde
beleven..) naar Wenen. We hebben heerlijke dagen gehad en er enorm van
genoten!

Direct na thuiskomst was er de verjaardag van mijn zoon en diezelfde dag
ook het trieste bericht van het overlijden van een lieve oom, de broer van
mijn moeder, waarvan morgen de uitvaart is. Dus eigenlijk heb ik het gevoel,
dat er wel heel veel is gebeurd in december.

Ik hoop, dat de Kerstdagen rustig en vredig zijn, voor onszelf, maar vooral
ook voor jullie allemaal, en ook in de wereld, waar vrede nog ver te zoeken is,
helaas....
Geniet van gezellige Kerstdagen, met allen, die je lief zijn, en dat het nieuwe
jaar gezond, liefdevol, creatief en tolerant mag zijn!

donderdag 3 november 2016

Vergeten stapeltje.

Omdat de klad er nog steeds wat in zit met het bloggen, door
de aanwezigheid van de kleine, harige handenbinder, die heel lief,
maar ook heel bewerkelijk is en waarschijnlijk nooit geen vriendjes
gaat worden met Lotus, ben ik vergeten,  om nog wat blokjes voor
de sampler op mijn blog te zetten. Ik had nog een klein stapeltje.


Misschien verveelt het jullie, om hier alleen maar de blokken voor
deze "19th Century Sampler" (ontworpen door Megan Carroll) en ook
wel de "Palampore-Bom" genoemd, te zien, maar mij verveelt het wonderlijk
genoeg nog steeds niet. En dat wil wat zeggen....
Normaal gesproken ben ik best snel afgeleid, wil weer aan iets anders
werken of er duikt een nieuw, nog spannender project op. Maar het
is best merkwaardig met deze sampler, dat dat nog steeds niet gebeurt.
Ik zie elk blok als een projectje op zich. Het ene projectje is makkelijker
dan het andere, geeft meer uitdaging, maar het zijn wel afwisselende
projectjes!

Dit was een makkelijke en zo klaar:
(het was dan ook alleen maar patchen). En dat was eveneens het geval
bij het blok op de eerste foto links: zo klaar!

Dat geldt zeker niet voor dit projectje:
Het ziet er ogenschijnlijk simpel en eenvoudig uit. Geen vogeltjes erbij
dit keer, alleen maar wat rankjes met kleine bloemetjes. Maar ik ben er
eindeloos lang mee bezig geweest, echt friemelwerk was het.
Als zo'n "projectje" dan klaar is, ben ik zeer tevreden!

De laatste, die ik wil laten zien, was een echte leukerd om te maken.
Een schattig kransje met bloemen, en een fijne uitdaging met een
mooi resultaat. Had ik eerst zo mijn bedenkingen bij broderie perse,
omdat het volgens mij minder vaardigheid vergt dan bij "gewoon"
appliceren, inmiddels ben ik daar toch heel anders over gaan denken.
Het is zeker een uitdaging om het zo mooi en precies mogelijk te doen!
En daarin ligt misschien het geheim, van het niet toeslaan van de
verveling... Elke keer weer een nieuw projectje met een nieuwe uitdaging!


Fijn om te weten, dat ik nog 10 van de in totaal 37 projectjes mag doen!


(..... en eerlijk gezegd ligt het allernieuwste, mega-grote project al te wachten
in de kast, want dat hoort blijkbaar gewoon bij quilten: altijd weer een volgend
project, terwijl je nog met een ander bezig bent. Heerlijk vooruitzicht!)